"ฉันรู้จักดาวดวงหนึ่งที่มีนายแดงอาศัยอยู่ เขาไม่เคยได้ดมดอกไม้เลย เขาไม่เคยแม้แต่มองดวงดาว เขาไม่เคยรักใครเลย เขาไม่เคยได้ทำสิ่งใดนอกจากคิดเลข และตลอดวันเขาพูดซ้ำ ๆ ซาก ๆ เหมือนเธอว่า 'ฉันเป็นคนเอาการเอางาน ฉันเป็นคนเอาจริงเอาจัง' และนี่ทำให้เขาตัวพองด้วยความเย่อหยิ่ง แต่เขาไม่ใช่มนุษย์หรอกเขาเป็นเห็ด"
"อะไรนะ?"
"เห็ด"
ตอนนี้เจ้าชายน้อยหน้าซีดเผือดด้วยอารมณ์โกรธ


“我到过一个星球，上面住着一个红脸先生。他从来没闻过一朵花，也不曾抬头看过一颗星星，他甚至不曾喜欢过谁。除了算帐以外，他什么也没有做过。他整天同你一样老是说：‘我有正经事，我是个严肃的人’。这使他傲气十足。他简直不象是个人，他是个蘑菇。”
“是个什么？”
“是个蘑菇！”
小王子当时气得脸色发白。


点滴感悟：
“别打扰我，我在做正经事”、“你自己看书吧，我在做事”、“我在忙，你自己……”，这些都是经常挂在我们嘴边的话。当孩子兴高采烈的要和我们分晓他的喜悦的时候，当孩子一筹莫展向我们伸出求助之手的时候，当孩子满怀沮丧祈求我们安慰的时候，有多少人能蹲下来，放下手头的工作，热情地把孩子招呼过来，快乐地和他们一起分享，耐心的解答，细心地询问。这样，孩子还会把我们看作是蘑菇，木头吗？

点击查看更多此系列文章>>